Dudaklarına yapışmış şaşkınlık, gözlerine yansıyan aptallaşmış ifadeyle yemyeşil çimlere basarak yürümeye başladılar. Resmen burada yürürken dahi yere basmaya kıyamıyordu Arven. Nereye düştüğünü, neyin içerisinde olduğunu bir türlü kavrayamasa da bu esrarengiz şehrin hikayesini cidden merak ediyordu. Neden dışarıya bu kadar karanlıkken içlerinde bu denli aydınlıklardı? Zereyna’nın o ürkütücü ifadesi şehrine adım attıkları andan itibaren normal ve sıcak bir ifadeye bürünmüştü. Yaratıklar geçitten geçmemiş sınırın dışında kendilerine ayrılmış köşelere gitmişlerdi.
Juan, usulca Arven’in yanına yaklaştı ve elini onun avuçlarının arasına kaydırdı. Bunu beklemeyen Arven şaşkınlıkla ona döndüğünde ufak bir tebessüm de bulundu. “Yanındayım. “ dedi sadece, zaten bu yeterli bir cevap değil miydi?
