Sarp, çok uzun yıllardır adaya ayak basmamıştı. En son adaya gezmek ve biraz olsun kafa dinlemek için gelmişti ve onda da sanırım 20 yaşında falandı. Üniversitenin ilk senesi ve ablasının kötüye gittiği ilk zamanalardı. O zamanlar, tek başına olduğunu fazlasıyla hissediyordu. Kendi istediği olmadığı için onu psikolojik olarak zorlayan bir babası, sürekli endişelendiği bir ablası, onu sürekli kötü hissetmesi için üstün çaba sarf eden bir ikizi ve her seferinde anlayışlı olmasını söyleyen bir annesi vardı. Yani tam anlamıyla yapayalnız ve savrulan bir tipti.
Bozcaada o zamandan bu zaman oldukça değişmişti fakat değişmeyen tek şeyin bu adanın insanın içine yaydığı huzur olduğunu düşünüyordu. 2 gündür adada Duman ve Derya’ya ait evde yaşıyorlardı ve bu iki gün bile güzel bir değişim ile sonu
