Adım atmak, hiç bugünkü kadar zor gelmemişti bedenime! Zoruna zorunda bırakılmak, kişinin kendisiyle savaşmasına denk.İstemeye istemeye, zoraki adımlarla aslında yanından bile geçmeyi istemediğim yere gittikçe yaklaşıyorum.Öylesine geriliyorum ki sanki oraya vardığımda kıyamet kopacak.Günlük koşturmalarıyla yanımdan geçenlerden biri olmayı nasıl da istiyorum! Silik, sıradan ama, normal bir yaşam...Tüm haksızlıkları da sineye çekmeye hazırım.Yaşadıkça elbette ufak tefek telafileri yakalardım.Bilmediğim bir şeyle mücadele etmezdim.Ama, bu karanlık azabı yaşarken, beni bu kadar çaresiz bırakan kişiler de aklımdan çıkmıyor.Bu hayati döngüye gelene dek, yaşamın akışıyla hiç uğraşmadım, suyuna saldım.Çünkü olanları, engelleyebilecek gücümün olmadığının farkındayım.İş her şekilde olacağına
