Yanılmamıştım düşüncemde.Kısa bir süre sonra gelen idareci arkadaşım tüm jest ve mimikleriye haklı olduğumu göstermekte gecikmiyor.Olmaması gerektiğini bildiği halde hızlı ve kaçamak cümleler kuruyor. Öncesinde tanıdığımı sandığım insandan öyle farklı ki!...Alttan alta yanlış yapmanın farkındalığıyla konuşuyor, göz temasına girmiyor.Bir an önce, patron edasında talimatlarını verip kaçmak derdinde.Görünene, kılavuz gerekmiyor.O an gerçek dediğim iki arkadaşımdan birini de kaybediyorum.İlginçtir ki tepki vermiyorum, anlamamış gibi değişimini susuyorum.Eğer beni tanıdıysa, bu suskunluğun altından çıkacak pek çok şeyi de hesaba katması gerekiyor.Madem hayat böyle bir şey, sonuçlarına da katlanacak.Çünkü, artık kimseye karşı alttan alacak bir durumda değilim.
Kişi kaybetmeyi göze almayaca
