Gerçekten harikaydım ama onu bir daha görememe korkusu her şeyin üstüne gelmişti. Tomôe kolunu elimden kurtarmaya çalıştıkça daha sıkı yapışıyordum. Aynı zengetsı’nın suratına yapışan Vayu ve Vellichon gibiydim gerçekten onlar neredeydi? Göz ucu ile odaya doğru baktığımda ikisi de Zengetsı’nın yatağının kenarında oturmuş bizi seyrediyorlardı. Zengetsı “ Angel, neden ısrar ediyorsun? İstemiyor işte bırak.” Diyor ben ise “ Hayır , kalacak anlıyor musun? kalman gerek.” Diye bir yandan Tomôe’nin koluna iki elimle sarılıyordum bir yandan da Zengetsı’ya sözlerim ile onu da ikna etmeye çalışıyordum. Tomôe ise “ Bırak! Ne yapışkan kızsın böyle, cılız görünüşüne rağmen baya zorlu çıktın bırak beni cılız kız” Diyerek hem benden kurtulmaya çalışıyor hem de yine sözlerinin arasına beni yine küçümseyi
