“Zera”
Zera, başını çevirip annesine baktı. Tıpkı küçüklüğünde hatırladığı gibiydi. Kendisinden daha zayıf ve kısaydı. Minyon tipi, sevimliliği ve güzelliğiyle her zaman etrafındakileri büyülerdi. Zera’nın asla sahip olamayacağı bir zarafeti vardı.
Venia, başını yana eğip gülümsedi ve kızının saçlarını okşadı nazikçe. “Artık uyanman gerekiyor” dedi sevecen bir şekilde. “Bu kadar çok uyursan günü kaçırırsın”
Genç kız, gözlerini kırpıştırdı ve sonra tekrar kapadı. Annesinin saçlarını okşayan elini tuttu. “Biraz daha uyumak istiyorum anne” diye mırıldandı. “Uzun zamandır. Bu kadar rahat uyumamıştım.” Derin bir nefes aldı. Hiçbir koku alamıyordu. Bunu sevdiğini düşündü.
Kokusuz…
Venia, nazikçe kızının saçlarını okşamaya devam etti. “Zera” dedi gülümseyerek. “Daha fazla burada kalamazsın.
