“Bu imkânsız” diye fısıldadı genç kadın öne doğrularak. “Sen öldün”
Cesedin, kafasında saç kalmamıştı. Gözlerinden biri göz çukurlarından düşmüş ve bağ yüzünden orada sallanıyordu. Bedeninde yer yer et ve deri vardı. Bazı kısımları tamamen iskelete dönüşmüştü. Dudaklarının olması gereken yerdeki et yok olmuştu. Yüzü tamamen bir iskelete dönüşmüştü.
Ceset, bir süre durup bir ona bir kendine baktı. “Hala öyleyim” dedi en sonunda. “Ve sende ölüme çok yakınsın”
Zera onun ne demek istediğini anlamayarak etrafına baktı. Yıkık dökük bir evin içindeydiler. Eşya yoktu ve duvarlar yer yer yıkılmıştı. Koku yoktu. Gerçekten de hiçbir şey kokmuyordu. Hatta hiçbir histe yoktu.
Babasını yıllar sonra görmüş olmanın onda bir şeyler uyandırması gerekirdi oysa. Ancak hiçbir his yoktu. Hatta onun bu görün
