İysem'in eli hâlâ Aybar'ın göğsünün üstündeydi. Aybar'ın kalp atışını hissedebiliyordu. Bunun bir hayal olmasından korktu. Kısık bir sesle "Seni çok seviyorum. Lütfen gitme. Bu hayat senin gülümsemen olmadan çekilmez." dedi gözü yaşlı bir şekilde. Gözlerini açmadan dudaklarını Aybar'ın yanağına yakınlaştırdı. Kendini bir masalın içinde gibi hissetti. O anda masalların gerçek olmasını istedi. Pamuk Prenses masalındaki gibi onu öpsem de uyansa keşke, diye düşündü. O sırada bir ses duydu.
"İysem, ne yapıyorsun herkesin içinde?" dedi Aybar utanarak. İysem, gözünü açtığında Tanman ve Aybar ayılmıştı. İkisi de gülerek İysem'e bakıyordu. Dudakları Aybar'ın yanağındaydı. Hemen geri çekildi. Ne olduğunu anlayamadı. Rüya içinde rüya mı görüyordu? Utancından ne yapacağını şaşırmıştı. Yanakları kızar
