Odanın içinde dönüp durmaktan yorulmuştum. Saat gece yarısını çoktan geçmesine rağmen ben hala uyaymıyordum.
Kemal'i zorla misafir odasına yatırdım. Iyi olduğuma inandırmam zaman aldı. Onun varlığını hissetmek bile beni rahatlatıyordu. Aslında ondan sonra ne olduğunu konuşmak istedi. Yarın konuşma sözü ile ikna ettim.
Babamın söylediği her kelime aklımdaydı. Haklıydı ve ben pişmandım. Annemin yüz ifadesi ve ailemin bana bakışı hala gözlerimin önünde. Ne zamanı geri alabiliyorum ne de şimdi bu olanları değiştirebiliyorum.
Oysa bu gece hayalim bu değildi. Mutlu bir şekilde bitsin istiyordum. Anlaşılan uzun bir süre o mutluluk zor olacak.
Babam Kemal'i gönderdikten sonra hepimiz salona oturduk. Annem merakla ne olduğunu öğrenmek için bakıyordu.
-Bey ne oluyor?Korkutmayın beni.
Bab
