Başım çatlıyordu resmen. En son hatırladığım garsondan üst üste içki istediğim. Tabiki de bunun bütün suçlusu Kemal. Zaten onu söve söve içtim hepsini. Tam bir hafta aramamak da ne?
Bir dakika burnuma gelen güzel koku da ne? Gözümü zar zor açtığımda burnunun dininde Kemal vardı.
Gözlerini kapatıp güldüm. Hayır ben kafayı yiyorum. Akşam fazla sövmemin etkisi ile hayal görüyorum anlaşılan.
Gözümü yavaşça yeniden açtığımda Kemal yine karşımdaydı. Resmen aynı yatakta yatıyorduk.
Yataktan sıçrayacak kalkarken "Kemal!!"diye bağırdım. Gözlerini açtığı gibi kalktı "Ne oluyor"!!
Adamın aklını götürmediysek iyi. Hemen üstümüze baktım yani olmazda... Elbiseler duruyordu. Kemal kendine gelmeye çalışırken göz göze geldik.
Panikle "Su ben uyuyup kalmışım. Yani gidecektim. Sen bırakmayınca.. " hem
