Bazen göklerde bir yerde birilerinin bizim hayatımızın hikayesini yazdığını düşünüyorum. Benim hikayemi yazan her kimse fazlasıyla mizah duygusundan yoksun biriydi. Günlerdir karanlık orman yeşilleri ile kalbimi tepetaklak eden adamı karşıma gelecek eşimin abisi olarak çıkarması bunu ispatlıyordu. Kurduğu oyuna muhtemelen deli gibi gülüyordu. Ama ben gülmüyordum. Problem de bundaydı. Ben hiç mi hiç gülmüyordum.
Şu an dışarı çıkarak yüzümü semaya tutup kollarımı açarak
"Çok mu komik?" diye bağırmak istiyordum.
Ama yapamıyordum. Neden mi? Çünkü şu an duyduğum kelimelerden sonra donmuş vaziyette olduğum yerde duruyordum.
'Elime düştün ufaklık' demekle neyi kast etmişti? Anlamıyordum.
Çok eğleneceğimizi kast etti...
dedi Kırmızılı sürtük karşısındaki Sarhan'ı öperken. O uzun saçları
