1994 Artvin / Yusufeli / Haziran
Anne...
Önceliği çocuğu olan kadın.
Küçük kahkahalarda kaybolur, minik ellerin sıcaklığında ısınır anne.
O küçük beden uğruna gözünü kırpmadan her türlü fedakarlığı göğüsler. Giymez giydirir, yemez yedirir...
Gözü gibi bakar evladına. Evladının tırnağı incinse içi sızlar annenin. Düşse ilk önce onun dizleri acır. Sevinse, ilk önce onun gözleri parlar.
Tüm fedakarlıkları kalbinde taşır anne. Yorgunluk mu? Evladının bir gülüşüne bakar. O gülücük alır götürür bütün yorgunluğunu.
Hasan yine bir akşam üzeri işten eve geldi. Araba sokağın başına gelir gelmez yolun ortasında Emine'yi gördü.
Kadın o kadar yorgun görünüyordu ki dokunsan yıkılacak, bir söz söylesen ağlayacak gibiydi.
Emine'nin bu halini görünce kaşları çatıldı Hasan'ın. Sonra bir şey
