Konağın avlusuna gece yeniden çökmüştü. Gökyüzü kararmış, bulutlar ayın ışığını yutmuştu. Her taş, her duvar, sanki nefes alıyormuş gibi Binnaz’ın üstüne çöküyordu.
Uşak, akşam yemeği bittikten sonra sessizce arka koridora süzülmüştü. Elinde su testisi varmış gibi yapıyor ama adımları belli bir kapıya doğru ilerliyordu. Demir halkayı üç kez hafifçe vurdu. İçeriden o tanıdık sert ses yankılandı.
“Ne var yine?”
Uşak başını eğdi, sesi titriyordu.
“Efendim... o yeni gelen kız. Binnaz. Bugün yine saçma şeyler sordu. Yaşlı kadınla konuşuyordu. Zincir seslerinden, geceleri ağlayan birinden bahsetti.”
Oda bir an sessizliğe büründü. Sonra sandalye gıcırtısı duyuldu. Deri ceketli adam ayağa kalktı. Sigarasından bir duman çekti, karanlığa baktı.
“Demek duymuş. Uyarılmıştı. Kadın da duymuş olmal
