21. Bölüm / Firari Gelin!
Girne’nin sabah güneşi odaya sızmış, saatin dokuzu geçtiğini müjdelercesine Celal’in yüzüne vuruyordu.
Ama Celal için zaman, dün gece bıraktığı o karanlık ve yorgun noktada asılı kalmıştı.
Hayatında ilk kez bedeni zihnine darbe yapmıştı. İki gecelik uykusuzluk ve Hazel’in yastığa sinmiş o ağır yasemin kokusu, birleşip üzerine ölü toprağı serpmişti.
Koltukta, boynu yana düşmüş, gömleğinin üst düğmeleri açık halde sızıp kalmıştı.
Uzaklardan gelen bir tıkırtı, zihnindeki o dumanlı rüyayı bıçak gibi kesti.
Celal, bir baskın varmışçasına yerinden fırladı. Şakakları zonkluyor, sırtı koltuğun sertliğinden kütürdüyordu.
Refleksle kolundaki saate baktı ve olduğu yere çivilendi.
09:12.
"Dokuz mu?" diye inledi sesi boğuklaşarak. “Ulan Celal, emniyet amiri değil,
