Hazel

27. Kıyıya Vuran Umutlar..

27. Kıyıya Vuran Umutlar..

Celal, iki gecedir koynunda uyuyan karısının huzuruyla, yıllardır hasret kaldığı o ağır ve deliksiz uykunun kollarındaydı.

Sabahın ilk ışıkları ahşap bungalovun aralıklarından sızarken, eli gayriihtiyari yanındaki boşluğa gitti. Soğuk çarşafı hissedince gözlerini panikle açtı.

"Hazel?"

Ses gelmeyince kalbi hızla çarparak yerinden fırladı. Ceketini bile almadan, çıplak ayaklarla dışarı çıktığında gördüğü manzara karşısında adımları yavaşladı, soluğu kesildi.

Güneş, Akdeniz’in üzerinden nazlı nazlı yükselirken Hazel, kucağında Sare ve yanında Serra ile sahilin tozunu attırıyordu.

Hazel, dalgalar ayaklarına değmesin diye uçuşan eteğini dizlerine kadar yukarı çekmiş, bir yandan kıyıya vuran köpüklerin peşinden koşuyor, bir yandan da adanın o meşhur hür eşekle