Kars, yavaş yavaş akşama hazırlanıyordu. Güneş, Milan Dağları’nın eteklerine doğru çekilirken gökyüzü altın ve nar çiçeği renkleriyle boyanmıştı. O saatte Milan Konağı’nın önünde durmak, bir kararın yükünü taşımak kadar ağır, bir sevdanın eşiğinde beklemek kadar heyecanlıydı.
Nalin, Emirdağ Aşireti'nin kızı olarak değil, Hazar'ın kalbine dokunmuş bir kadın olarak adımlarını attı taş avluya. Başı her zamanki gibi örtülüydü. Uzun, zarif pardösüsünün etekleri hafif esen rüzgârda kıpırdıyordu. Elinde, siyah güllerin arasına iliştirdiği o son notun aynısından bir tane daha vardı.
> “Bir adamın gözü karanlığa bürünse de… kalbine bakan birini bulursa, o artık yalnız değildir.”
Kapıyı Alaz açtı. Gözleri, karşısında duran bu kararlı ve narin kadına bakarken kısa bir duraksama yaşadı.
“Hoş ge
