Gece, Kars'ın yüksek dağlarının ardından inen soğuk bir lanet gibi çökmüştü Kars sokaklarına. Yağmur, artık yavaş değildi. Sertleşmiş, sabrını yitirmiş bir kadın gibi dövüyordu toprağı, çatıyı, kalpleri…
Hevîn, taş basamaklardan inerken dudakları titriyordu. Ama bu titreme ne soğuktandı ne de yorgunluktan. Bu, yutulamayan bir cümlenin, boğaza düğümlenen bir isyanın titremesiydi. Her adımda yankılanıyordu aynı cümle:
> “Sen benim sadece nefretime layıktın.”
Her basamak, bu sözün yankısıyla çöküyordu altından. Gözleri bir noktaya takılmış gibi iniyordu merdivenlerden. Yağmur, saçlarından süzülüyor, tenini sızlatıyordu ama o hâlâ içinin yanığını yaşıyordu.
Konağın kapısını usulca itip dışarı çıktı. Ayaklarındaki terlikler, ıslak taşta kayıyor, her adımda geriye düşüyordu. Sıyrıldı biri
