"Kendimizi nasıl sürekli markette buluyoruz ben hiç anlamadım."
"Güzelim." Durdu ve düşünmeye başladı.
Sanırım oda anlamıyordu. "Neyse diyecek bir şey bulamadım haklısın valla kırk sefer markete mi gelinir bu nasıl unutkanlık?"
"Alya yüzünden. Neyse bu akşam yemekler senden onlar Rüzgarla dışarda olacaklarmış ." Gülüp kolunu omzuma attı.
"Yemekleri beraber yaparız sanmıştım." Yanağını öpüp "Aşkım ben seni izleme görevini aldım bile çoktan." Dedim.
Evlenme teklifinin üstünden sadece bir hafta geçmiş ve biz Ankara'ya gelmiştik.
Ve bugün 4. Yıldı.
Tam anlamıyla dört yıldır bu çocuğa deli divane aşıktım.
Ama bunu henüz o bilmiyordu. Bu arada evlenme teklifine de hala cevap vermemiştim.
Endişeyle beklediğini biliyordum ama bugün söylerdim artık.
"Çilek?"
"Aşkım yemeklik malzeme almay
