Yusuf Sinan o gece sabaha kadar çalıştı. Aile konusunu bir daha açmasam iyi olacaktı. Gerçekten tepkisi sert oluyordu. “Haddin değil.” deme noktasına gelmişti. O an fark ettim; onun sınırları sadece görev haritalarında değil, duygularda da vardı. Her şeyin bir çizgisi, her kelimenin bir ölçüsü olmalıydı. Aile konusu kırmızı çizgiydi.
Neyse, konuşacak şeylerim bitmişti. Yusuf Sinan’ a iç dökülmeyeceğini de anlamıştım. Bazen insan sadece sitem etmek isterdi, konuşurken biraz olsun hafiflemeyi… Ama onunla konuşmak hafifletmiyor, aksine içindekini daha da derinlere bastırıyordu.
O, “dertleşmek” diye bir şey bilmezdi. Ona göre bir sorun varsa çözülürdü. Ama ben bazen sadece sessizce anlaşılmak isterdim. Gözlerimin içine bakıp “haklısın” demesini.
Ama o gözler, benim hislerimi değil, hep uza
