Yusuf Sinan yavaşça ellerini belimden indirip göğsüme doğru kaydırırken, içimde tuhaf bir sıcaklık yükseldi. Acemiliğim ve utancım, yüzümü kızarttı. Dudaklarım hala titriyor, kalbim deli gibi atıyordu.
Işıkların açık; yüzümün kızardığını ve her hareketimin görünür olduğunu biliyordum. Hemen ışığı kapattım, elimle kumandaya uzandım. Oda karanlığa gömülünce bir nebze rahatladım. Mahremiyetim elimden alınmamıştı, ama Yusuf Sinan haça yanımdaydı.
“Tamam, şimdi daha iyi mi?” dedi fısıldayarak, karanlıkta bile güven veriyordu. Ellerini tekrar belime, sırtıma götürdü, hafifçe bastı ve dudaklarıma yaklaştı. Utanç ve merak birbirine karışmış bir şekilde nefesimi kesiyordu.
Yusuf Sinan’ ın elleri, geceliğimin altından yavaşça kayarken kalbim deli gibi atıyordu. Utancım, korkum ve merakım birbirin
