Barış...
Hasan'ın benim için gidip getirdiği kıyafetlere baktım. Bakmasam daha iyiydi gerçi. Bana bir tık küçüklerdi sanki bunlar. Hasan kıyafetleri bırakıp "Sen giyin daha sonra geleceğim" diyerek gitmişti. Ece Hanım'ın çok kıymetli bornozundan da kurtulmuş oldum böylece. Pantolon biraz kısa tişört tepemde kalmış olsada bu şartlar altında başka bir lüksüm yoktu. Mecburen giydim yani.
Şeker geldi hemen kucağıma tırmanmak istedi aldım kucağıma. "Ahh bu körpe yerde ki yegane dostum. Bilseydim seni buralara benimle sürükler miydim hiç. Üzgünüm sevimli dostum affet." dedim başını okşayıp yere bıraktım.
Mini mutfağa gittim kendime su doldurdum bir dikişte içtim. Sonra banyoya gittim ve yüzüme soğuk su çarptım. Biraz kendime gelmemde yardımcı olurdu. Sonra aynada ki aksime baktım. Neydi bu
