GÖKÇE
Eğer gaipten sesler duymuyorsam babam gelmişti. Gözlerimi zorlukla araladım çünkü babamın sesi öfkeden kazan kaynatıyor gibiydi.
“Şu an iyi,” diyordu Kağan! “Her şey kontrol altında!”
“Senin kontrolünün altını da üstüne de sikerim.”
Babam, Kağan’ın yakasına yapışmıştı ve öfkeyle yüzüne bakıyor, kimse de bir şey yapmıyordu. Sanki beni bu hale getiren oymuş gibi…
Babamın yüzündeki öfkeyi gördüğümde, içimde istemsiz bir huzursuzluk belirdi. Her zaman korumacıydı, bunu bilirdim, ama şu anki hali tamamen farklıydı. Gözleri Kağan’a dikilmiş, sesindeki her kelime zehir gibi keskinleşmişti.
“Baba,” dedim zar zor. Hala kendimi tam olarak gücümü, kuvvetimi toplamış gibi hissetmiyordum ama bir önceki uyandığım halimden çok daha iyi hissediyordum. Babamdan önce annem yanıma doğru koşturdu.
