Evet bayım, kuşları severim.
Ve siz benim gökyüzümsünüz.
Cemal Süreyya
Anneme sarılırken “Git.” dedi. "Ait olduğun yere git, seni bekleyenler var."
Ben istemiyordum ki hiç kimseyi. Annemi istiyordum ben, ne önemi vardı diğerlerinin?
"Emin misin?" diye sordu annem. "Her şeyi hatırlıyorsun artık, Semih'i bırakabilecek misin?"
Düşündüm bir an... Her şeyi hatırladığım an pişman olmuştum yaptığıma, ama annemin yanında olmak güzeldi ne olursa olsun.
"Bak, değilsin işte. Hadi git. İyiyim ben, merak etme. Kızgın falan değilim sana, git."
"Gitme anne, ne olur bırakma beni."
Gözlerimi hastane odasında açınca sıkı bir küfür savurdum beni kurtaran kişiye. İntihar ettiğime göre ölmek istiyordum değil mi? Neydi bu Kübra'yı kurtaralım sevdası?
Doktor gelip de konuşmaya çalışınca cevap vermedim,
