İçini çeke çeke ağlıyordu sevdiği kız. Başı, salonunda ki köşe koltuğun en köşesinde, ince bir kırlentin üzerinde gözlerini uyuyormuş gibi sımsıkı kapatarak içini çeke çeke... Neye bu kadar içerlediğini anlamlandıramıyordu Mete. Esma'nın salonunda, abisini gammazlayacak diye korkup onu arabasına alıp da evine getirdiği anların hepsinde boş bir çuval gibiydi genç kız. Hayal kırıklığı mıydı yaşadığı, yoksa korku mu? Bilmiyordu... Soramıyordu da korktuğunu duyacak olmaktan. Esma'nın Serdar'la neyi ne kadar yaşadığını bilmemesi, ürkütüyordu onu. Esma'nın Serdar'ın bir katil olduğu gerçeği ile yüzleştiği andan beridir. Baş ucunda otururken, rolleri değişmiş gibiydiler. Oysa hayatını bir pamuk ipliğinde yaşıyormuşçasına kıymıştı canına. Hayatında ağabeyinden başka kimsesi olmamış, hep başarılı o
