Neyi beklediği belli nasıl beklediği muammaydı? Hayatında hiç yaşamadığı bir yalnızlık duygusu, ört bas edilemeyecek kadar ifşa olmuş haldeydi. Kime ait, nereye ait, kimin gönlünde, kiminkine yabancı bilmiyordu, o akşam. Dudaklarının arasından dökülecek kelimeler imkansızın adı değildi oysa, "Hayır!" diyecekti sadece. "Seni sevdiğim için bana bunu reva göremezsin," yerine "Hayır" demeliydi. Ona hayır demenin ne denli zor olduğunun ilki değildi aslen...daha öncesinde müzikal bir akımda, adımlarını kendi kendine bulduğu bir dansın baş rolü gibiydi. Serdar'ın bir Orhan Gencebay şarkısının etkisinde, kavruk bir kahvenin tadında, ağlayan bir kadının dramında söylediği o birkaç cümlenin leylasıydı. "Aklımı başımdan, beni şu canımdan; sanki edecekmiş gibisin!"
Kapısı çaldığında, salonun penceres
