Elvan yatak odasında biraz dinlenmek üzere içeri geçtikten sonra Derya, mutfağa yöneldi. Sessizce telefonunu eline aldı. Kısa bir an tereddüt etti ama sonra Kerem’in numarasını tuşladı. Telefon birkaç kez çaldıktan sonra karşıdan tanıdık o sakin ses yükseldi:
— “Derya? Her şey yolunda mı? Elvan’dan haber alamadım, çok endişelendim.”
Derya hafifçe gülümsedi, sesi yumuşaktı:
— “Yolunda şimdi, biraz rahatsızlandı ama toparlanıyor. Merak etme. Aslında bu yüzden aradım. Elvan bugün biraz daha iyi hissediyor kendini. Hem seni merak ettiğini düşünüyorum, hem de… belki bir kahve içip konuşmanız iyi gelir.”
— “Beni görmek ister mi ki?” diye sordu Kerem, sesi çekingen ama umut doluydu.
— “İster, Kerem. Belki sana öyle göstermedi ama... seni düşündüğü kesin.’’
Kerem kısa bir duraksamanın ardınd
