Evden çıkarak,bir kayalığın kenarına geldim.Akşam olduğundan,sadece rüzgarın sesi vardı.Rüzgarın sesi bir şarkı gibi,etrafımı sarmışdı.Belki ilk defa rüzgarı dinliyordum.Hiç bir zaman kendimi bu kadar yalnız hissetmedim.Belki hayatımda ilk defa rüzgarın sesini duyacak kadar yalnız kaldım.Şu an sessizlik ve karanlık beni içine çekiyor.
Yalnızım.Yalnızlığım tarif edilemeyecek bir şey.Düşüncelerimi,söyleyemediğim için,içim parçalanıyor.Kalbime,binlerce hancer saplanıyor,hatta kalbimi,küçük parçalara ayırıyorlar.
Gecenin sessizliğinde hıçkırıklarım yankılanıyordu sadece,ayaklarımın üstüne oturmuş ağlıyordum.Hala inanamıyordum.Bitmişdi.Ölmemişdi,yaşıyordu ama bitmişdi.Ama nasıl biter.Ölüm bile bizi ayıramazken,nasıl biter.
Bu düşüncelerle,safkan silahın tam kalbimin üstüne getirdim.Şu an sad
