Özgür günlerdir evin derdine düşmüştü, ailem bilmeden önce çok daha rahat görüşüyorduk. Sınavlarımı vermiş ilk yarı tatiline girmiştik.
Akşamları beş dakika uğruyor kardeşini görüyor annemlerle bir kahve içip gidiyordu… Gün geçtikçe sinir olmaya başlamıştım bu ne biçim nişanlılıktı…
“Ne o suratın sirke satıyor kızım”
“Önceden daha çok görüşüyorduk şimdi Özgür’ü görmek neredeyse mucize”
“Sen ne sanıyordun dizinin dibinden ayrılmayacağını mı? Çocuk hem evle uğraşıyor hem de işleri başından aşkın”
“Anne eve bakmaya gideyim belki görürüm”
“Hadi git geç kalma sakın”
Evdemiydi acaba telefon açsamıydım… Yok, canım oradaysa oradaydı yoksa evin ne halde olduğuna bakar geri dönerdim…
Bahçe kapısı da evin kapısı da ardına kadar açıktı, ustalar etrafta dolaşıyor hummalı şekilde inşaat sürüyord
