Eğer o gelmeseydi ölecektim. Gerçekten de o kadar basit ve o kadar kesindi. O adamın parmağı tetiğe dokunmak üzereydi. Nefesim durmak üzereydi. Gözlerimin önündeki görüntü bulanıktı ama Demir’in sesi… O sesi duyar duymaz kalbim bir anlığına yeniden çalışmaya başlamıştı. Şimdi her şey bitmişti ama içimdeki titreme geçmiyordu. Ellerimi birbirine kenetlemiştim,parmaklarım buz gibiydi.
Oturduğum koltukta hareketsizdim ama içim bir fırtınaydı. Kalbim göğsüme sığmıyor,nefesim kesik kesik çıkıyordu. Her şeyin sesi sustuğunda bile hâlâ kulağımda silahın tıklayan sesi yankılanıyordu. Zaman geçmişti ama o anın yankısı gitmemişti. Evin salonu sessizdi. Perdelerin arasından giren loş ışık odanın içinde solgun bir huzme oluşturuyordu. Toz zerrecikleri o ışığın içinde süzülüyordu,tıpkı ben gibi,havada
