Bazen insanın hayatında ceza gibi gelen şeyler, onlar için hayatlarının ödülünü tutup kucaklarına bırakabiliyordu. O gün kaderimize lanetler yağdırırken, kendimizi birden aynı kadere şükrederken bulabiliyorduk. Benim serüvenim de böyle başlamadı mı? Basit bir insanın ayak oyunlarına yenilip de dedemin yıllardır gerçekleştirmekle tehdit ettiği ceza ile yüzleşmedim mi? O ceza değil miydi beni hayatımın armağanına kavuşturan?
Hayatımı o ana kadar oldukça hafife alıp, başkalarına, daha doğrusu ailemin bana dayattıklarına tepki olarak yaşadım ve zarar göreceğimi bile bile her türlü saçmalığa bulaştım. Dedemin beni hayattan korumaya çalıştığı gerçeğini her zaman görmezden geldim. Sorumluluk almayı asla kabul etmedim. Ancak mesele başkalarının hayatları, gelecekleri, rızıkları olunca elimi taşı
