İşte oradaydı. Yerli yerinde duran heyecan ve kusmuk tadını hissettiren darbe. Hissediyordum. O adamın gözüne baktıkça zinayı.
"Gelmişsiniz." dedi dudaklarım. Hafif bir teğet değdi gözlerinden dudaklarıma ama cevap vermedi.
Kollarına tutunan ellerim, bilinmezlikten fırlayan farkındalık ile geri kaymak istedi, bedenimde. Sonra yine bir aksilik oldu -ne olduğunu bilemesem dahi- ve geri kaymak üzereyken refleksle beni daha fazla çekti kendine.
Göğsü artık avuçlarımın arasındaydı.
Bir cümle peydah oldu.
Bu, bardağın yarı dolu oluşumu, yarı boş oluşu mu?
Terleyen avuçlarım işte titriyor, gözlerim doluyor, ha ağladım ha ağlayacağım, kalbim, kimsesiz yüreğim, atıyor, kıpırdanıyor ve inanılmaz bir halde onu görüşüyle çılgınlar gibi raks ediyor.
Bu, mutluluk mu?
Gözleri gözlerimde, yüzümde,
