Helikopter piste indiğinde kulağımdaki kulaklığı çıkartıp kemeri çözdüm, kapıyı açan görevli çıkabilmem için geri çekilirken çoktan aşağı inmiş, çalan telefonumu cebimden çıkartıyordum.
“Hoş geldiniz Kaya Bey,” dedi beni karşılamak için gelmiş olan esmer, muhtemelen yirmilerinin sonunda olan adam ceketinin önünü ilikleyerek. “Adım Kadir, sizi mekâna götürmek için görevlendirildim. Sizi bekliyorlar.”
“Zahmet etmişler,” dedim güneş gözlüklerimin ardından Tufan’ın arabayı yanıma sürmesini beklerken. “Sahibine söyle, Kaya Bey kendi arabasıyla gelecekmiş.”
“Emirler böyle efendim,” deyip arabanın kapısını açtığında telefonum hala çalmaya devam ediyordu. Bu kadar ısrarla arayan tek bir kişi olabilirdi, o da haber bile veremeden Muğla’da bıraktığım Mina’ydı kesin. “Süleyman Bey’in kesin emri
