12.09.2018
Mirza
*
Beynimin içinde uyku yerine cehennem çanları çalıyor. Uykuyu zihnime haram edeli çok oldu da geceleri öylesine bile olsa kapadığım gözlerim artık düşünce denizimdeki korkunç fırtına yüzünden kapanamıyor. Ben devamlı aynı ana, aynı noktaya, zamanın içindeki en büyük azabıma geri dönüyorum.
Büyük bir ev. Haddinden fazla büyük ve uzakta. Çok uzakta. İstanbul'un dışında, kurtların bile uğramaya tenezzül etmeyeceği bir dağ başına inşa edilmiş korkunç cehennem hikâyelerinden fırlamışçasına karanlık bir şatoyu andırıyor. Arabalar önünde durduğu anda doluyor içime huzursuzluk, bu evden kan çıkacak hissediyorum ama kimin kanı olduğunu yanlış tahmin ediyorum.
Bütün silahlarımı kuşanarak adamları dört bir yana salarak büyük demir kapıyı açıyorum. Köpeklerle bir derdim yok, h
