Kapıyı sertçe açtığımda ve dışarı ilk adımımı attığımda ayağım sert bir şeye takılınca kendimi koridorun zemininde bulmuştum. Kaşlarımı çatarak düşmeme neden olan bacağına ve ardından gözlerini açarak yerinde doğrulan adama baktım. Uykudan sıyrılmış gözleri keskin bir karanlıkla etrafına bakarken eli beline gitmiş, olmayan silahını arıyordu. Dejavu değildi bu, birebir aynısıydı. Tarihin tekerrür ettiğini kanıtlarcasına ben içeride öğrendiklerimle mücadele ederken o dışarıda beklemişti. Tek fark, o zaman birbirimize âşık olduğumuzu itiraf edemediğimiz bir noktadayken şimdi yıkık dökük bir masalın karanlık yüzleriydik. Öylesine ölümcüldük ki, birbirimize karşı yalnızca zulüm doğuruyorduk.
“Neden buradasın?” diye sordum düştüğüm yerde kendimi ondan uzak bir noktaya sürükleyip bacaklarımı on
