Azra hastaneden çıktığında kocasıyla el eleydi. Kendisini zor da olsa toplamıştı ve bugün rutin kontrol için gelmişti ki bundan sonra hayatının geri kalanındaki uzun yıllar boyunca bu kontrollere gelmek zorundaydı. Tümörün tekrarlama ihtimaline karşılık ihmal edemezdi. ‘’Yemek yiyelim. Kaç saattir hastanedeyiz acıktım.’’
‘’Yiyelim Kalbim.’’ diyen kocasıyla bir süre daha yürüyüp bir restorana girdiler ve yemekleri sipariş verdiler.
‘’Yunus, her sorduğumda geçiştiriyorsun. Geri ne zaman döneceğiz? Ona göre ailemle konuşalım. Yaşadığım bu durumdan sonra bir anda biz gidiyoruz deyip gidersek kabullenmeleri zor olur.’’
Yunus bir süredir bu durumu düşünüyordu ama karısını alıp geri götürmek içine sinmiyordu. Acil bir durum olursa oradan buraya gelmesi kolay değildi. Yol uzundu. Diğer yandan
