Azra çalan telefonuyla gözlerini açtığında hala sevdiği adamın kollarında yatıyordu. Yorgunlukla öylece uyuyakalmıştı. Telefonuna baktığında ağabeyinin aradığını gördü. Yavaşça doğrulup yataktan çıktı ve birkaç adım uzaklaştı. ‘’Efendim ağabey.’’ dediğinde karşıdan Deren’in sesi duyuldu.
‘’Azra, vedalaşmak için bir saatin var. Babamı daha fazla tutamam. Buraya gelmesini istemiyorsan hemen yola çıkacağız.’’
‘’Tamam.’’ dedi bıkkınlıkla ve telefonu kapadı. Sabah olmuştu. Bütün gece uyumuşlardı. Annesi ya da babası hiç odaya gelmiş miydi? Eğer, öyleyse aynı yatakta uyuduklarını görmüş olmalıydılar. Gerçi odaya gelmeseler bile yine hep odada olduğunu biliyorlardı.
Yunus’un yanına gittiğinde o da uyanmıştı. Düne göre daha iyi görünüyordu. ‘’Günaydın.’’ diyerek yanına oturdu. ‘’Ağabeyim aradı.
