Hayat, hiç ummadığın anda beklemediğin mucizeleri sunuyordu önüne. İnsanoğlu bu sürprizin farkına varıp şükredebiliyorsa ondan yücesi yoktu.
"Teşekkür ederim Rabbim."
Karşımda yumurtaya ekmek banıp ağzına götüren kız bu hayatta bana verilen en büyük mucizeydi. Dini nikahın feyzi ruhumu mu okşuyordu acaba? Şu an kılmadığım kadar namazı kılıp başımı secdeden ayırmamak geliyordu içimden.
"Niye öyle bakıyorsun?"
Ağzımdaki lokmayı yutup mütebessim şekilde cevap verdim: "Çok güzel yiyorsun yumurtayı." parmaklarını yaladı gülümsedi.
"Umarım güzel yediğim için sürekli yumurta yedirmezsin bana."
" Evimize bir gidelim de neler yedireceğim sana.''
Kısaca bakıştık. Ömür boyu sürse bu bakışma mum gibi razıydı bedenim. Peki eskiden böyle miydim? Kaç kıza böyle oldu niyetim? Koca bir boşluktu sor
