Sabahın gri ışıkları, Gökçe Yalısı'nın yüksek tavanlı koridorlarında sessizce ilerliyor, henüz uyanmamış odaların kapılarına dokunuyordu. Leyla, gece boyunca gözünü kırpmamıştı. Pencerenin önündeki koltuğunda, bacaklarını karnına çekmiş, Boğaz'ın dalgalı sularına bakıyordu. Aklından binbir düşünce geçiyordu: Babasının o geceki yalvarışları, abisi Tolga'nın kaçamak bakışları, Nermin Hanım'ın yapay şefkati ve Arda'nın o sert, sorgulayıcı gözleri.
Kapıda hafif bir tıklama duyuldu. Leyla'nın yüreği hopladı. Saatine baktı: sabahın yedisi. Bu saatte kim olabilirdi?
"Leyla kızım, uyanık mısın?" Hülya'nın fısıltılı sesiydi.
Leyla ayağa kalktı, kapıyı açtı. Hülya, elinde büyük bir kahve tepsisiyle ayakta duruyordu. Tepside sadece kahve değil, taze pişmiş poğaçalar, reçeller, tereyağı ve meyveler
