Birini kalbine yazacak sevmek. Müslüm Baba’nın şarkısındaki gibiydi. Kimse görmüyordu, ama benim kalbime yazılmıştı. Sonsuza kadar da silinmeyecekti. Şu an tam olarak o şarkıyı açıp delice ağlamak istiyordum. Araf öfkesini bana kusmuş beni öylece bırakıp gitmişti. Zaten ondan da bu beklenirdi.
Kaçıyordu. Her şeyden. Özellikle benden. Her daim bana bunu hissettiriyordu. Ben ona koşulsuz sevgimi vadederken o, reddedip aynı zamanda da kalbimi kırıyordu. İnsanın kalbi de esnek değildi. Mecazi olsa da kırılıyordu. Cam gibi etrafa dağılıyor, sonra da tıpkı o parçalarından birinin ayağını kesmesi gibiydi. Her hücrem, acıyordu.
Ama onun da suçu değildi. Sevgisiz büyümüş bir insan, kimseye aşkı vadedemezdi. Kimseye sevgisini gösteremezdi. Ben, kimden sevgi bekliyorum? Önce, onun sevgiye ihtiyacı
