Suna Teyze boşluk hissiyle öylece kaldı. Gözyaşları akarken "Merak etmeyin, onu ikna edeceğim." deyip peşinden ben de çıktım. Merdivenleri inerken "Araf!" diye bağırdım.
Bana bakmadan hızlı hızlı gidiyordu. Kaç kez bağırmama rağmen beni duymadı. Onun yürümesi, benim koşmama eşitti. Arabasına binmeden yetişmiştim. Kolunu tuttum. "Kolumu bırak!" diye tısladı. Kolunu hırsla çekti.
"Araf gitme." dediğimde alayla güldü. "Niye gitmeyeyim daha fazla yalan söylemeniz için mi?" diye sordu. "Yanlış yapıyorsun. Bari benim de gelmeme izin ver. Yanında olmama izin ver," dediğimde yüzüme baktı.
Lütfen, izin ver Araf. Ver ki birlikte saralım yaralarını. Arabasına binince ben de arkasından bindim. Araf "Sana bin demedim." dediğinde "Ben de sana sormadım,” dedim, meydan okuyan bir şekilde. Yoksa asla
