Hüzün dolu bakışlar…
İnsan, yıllarca görmediği oğlunu görse nasıl tepki verirdi? Hüzünlü gözlerle mi bakardı yoksa ağlar mıydı? Suna Teyze, Araf’a hüzünlü gözlerle bakıyordu. Rüyalarımda olduğu gibi Araf, onların oğlu olabilir miydi? Bu hüzünlü gözlere dikkatle baktım. Bu bakışlar tıpkı annenin oğluna bakışı gibiydi.
Araf ise ona sadece bir kez baktı. Araf, saygılı biriydi ve kafasını yere eğmişti. Bakışlarımız birbirine değdi. Annem, ortamdaki havayı dağıtmak için Araf’a döndü.
Annem kendisini tanıttıktan sonra bakışlarını ona yöneltti. Gülümsedi. O gülümseyince tüm her şey silindi beynimden.
Onun gülümseyişi bile benim beynimin yeniden başlatılmasına neden oluyordu. Ortamdaki her şeyden, herkesten soyutlanıyordum. Bir tek gülüşü bunları yapıyorsa onun bana dokunuşu kim bilir, neler
