Defne kucağımda benim onunla alay ettiğimi sanarken gülüyordu. Daha iyiydi serumdan sonra. Gülmesi hoşuma gitse de dalga geçtiğimi, asla onunla evlenmek istemeyeceğimi düşünmesi hoşuma gitmedi.
İşimin zor olduğunu, Defne'yi tam olarak alabilmek için bana zaman, inanç, sabır ve en önemlisi de sevgi lazım olduğunu biliyordum. Bilmek işimi de kolaylaştırsa keşke. Hepsi de bende vardı çok şükür. Sadece işim biraz zordu o kadarcık.
Ciddiyim demem de işe yaramadı. Kucağımdan inip arabaya kadar kendi yürüdü. Arka tarafa geçip yan yana oturduğumuzda alınganlık yapmak, şikayet etmek ve istediklerimi elde etmek için yeterince büyüdüğümü bilerek Defne'nin elini tuttum. Bana baktı. Güveniyordu. Bu da şimdilik yeterdi bana.
Eve girince yatma saati gelmişti. Gece on biri geçmişti saat. Yorgunduk. Em
