Zafer, gözlerle başlar sözlerle biterdi.
Benim zaferi başlamış mıydı? Gözlerimle bir şeyler anlatabiliyor muydum? Şayet anlatsam bile birileri anlar mıydı ki beni? Her gün içime akıttığı zehirler gözlerimle kusabiliyorsam ne mutluydu bana. Çünkü artık bedenimden ziyade ruhum bitap düşmüş, derman arar vaziyetteydi. Burslara gelene kadar çok şey yaşadım ama biliyordum ki daha kötülerini yaşayanlar vardı.
Onu beklediğim süre boyunca sessizlik bana eşlik etmiş, uyku ağır ağır kendini belli etmeye başlamıştı. Gün içinde çok az şey yemiştim, Karnım biraz acıkmıştı, ama sorun değildi.
Sabah uyandığımda, kendimi koltukta kıvrılmış bir şekilde bulmayı beklerken yatağımda bulmuştum. Demir mi taşımıştı? Şu süre zarfında kendisi en yakın arkadaşım olmaya hak kazanmıştı. Gece uyandığımı ve odaya
