Jülide "Yok öyle bir şey" dedi. “Bu mümkün değil, olamaz” Oysa ki içinde bir yerlerde, Yusuf’un hareketlerinden, bakışından dolayı doğru olduğunu biliyordu. Sadece kabul etmek istemiyordu. Onun için kabul etmek, karanlığa teslim olmak demekti.
Begüm arkadaşının inkar yoluna gitmesine şaşırmadı fakat gerçeğin üstünü örterek hakikati ortadan kaldıramazlardı. Üzgün bir şekilde “maalesef” dedi “Akşam Arif söyledi. Yusuf bu akşam seninle konuşacakmış. Hatta çok özel bir planı varmış ve ne olduğunu Arif bile bilmiyormuş”
Begüm konuştukça Jülide'nin içi sıkıldı, kendini kapana kısılmış hissetti. Bir çıkış yolu arıyordu ama bulamıyordu. Çaresizlikten sesi fısıltı gibi çıkarken "biz sadece takılıyorduk" dedi. "unuttun mu Begüm? Hani sen demiştin ya, sadece güzel anılarımız olsun diyeydi her şey.
