Fırattan
İkra ile evliliğimizin birinci ayı bitti. Ablamla annem ne kadar çabalasalarda birşekilde öfkemden nasibini alıyor. Babam bana pek sesini çıkarmasada eskisi gibi değil daha ılımlı davranıyor. O'na her bağırışımda kendime ettiğim küfürlerin hesabı yok. Artık kilitli olan odaya girmiyorum çünkü resimlerdeki hayat dolu kızın benim yüzümden mahvolduğunu görmek içimi paramparça ediyor.En son gelinlik ve çektiğim fotoğrafı bırakmak için girdim.
Bazen diyorum al karşına konuş anlat herşeyi,sarıl ve bırakma. Ama abim aklıma gelince bende film kopuyor. Bu sabahta aynısı oldu. Ablam aradı ve yengemin hamile olduğunu üzüntüden bebeği kaybetme noktasına geldiğini söyledi. Diyar ablamı İstanbul'a gönderip yengemi getirmek için geleceğimi söyleyip kapattım.
Annemlere durumu açıklarken İkra
