Şafak ilmeklerini söktüğü sıralar yüzüme ilmek ilmek işleyen güneş rahatlatıcıydı tabii gün yüzü görmek isteyene.
Gözlerimi büyük bir uyuşuklukla aralarken bu sefer başımda kimi bulacağımı düşünüyordum. Ancak karşımda ne abim ne Şimal ne de Bilge vardı.
Sadece o vardı.
Araf.
Gelmişti, beni bırakmamıştı.
Ve o an içime tarifi olmaz bir huzur doldu. Benim huzur kaynağım o’ydu. Belki de iyileşmeme yardımcı olabilecek en büyük yardımcım o olacaktı.
Sonra aklıma onunla ilgili duyduğum yalanlar geldi. Bora’nın gözlerimin içerisine bakarak korkusuzca söylediği yalanlar. Belki de doğruların boykot hazırladığı yalanlardı.
Yalanların eşlik ettiği bir çehre bu kadar güzel bakmamalıydı.
Her şeyi biliyordu.
Hem de her şeyi.
Bora’nın nasıl bir pislik olduğunu en önemlisi onun üvey kardeşi olduğ
