Şimal ZENGİN;
Oturduğum sert yerde uyuşan kıçıma üzgün bakışlarımı atarak bir nevi bakışma yoluyla özür diledim.
Benim gibi harika bir insan nasıl olurda bu duruma gelir, demeyeceğim çünkü; manyak bir insan olduğumdan dolayı her an her şey olabilirdi.
Ancak tabii ki de parmaklıklar arkasına tıkılmak her yiğidin harcı değildi.
Bilmem kaç saattir bu izbe yerde oturuyordum. Buraya ikinci gelişimdi ve şansa bakın ki yine aynı hücreye tıkılmıştım.
Nerden mi anladım?
Duvara sürdüğüm sümüğüm hala duruyordu.
Şaka şaka, canım sıkılınca yazdığım Şimal yazısı ben buradayım diye adeta bağırıyordu.
Hangi akla yanına soyadımı da yazdım bilmiyorum ama bu pekte umurumda değildi.
Kafamı koridorun sonunda dikilen Salih'e çevirdiğimde boş boş tam karşısına baktığını gördüm.
Salih, Tanya ve beni bu
