Ayşe yalnız kalmanın da verdiği rahatlıkla göz yaşlarını dökerken cama tıklayan kayınvalidesi ile göz göze geldi.
“Ne oluyor kızım, neden burada yalnız bekliyorsun.”
Dün arkasından konuştu diye gücenmişti ama şimdi kendisini anlayacak tek kişinin o olduğunu hissediyordu çünkü bu konuda daha en başında uyarmıştı Ayşe’yi. Hızlıca gözlerini kurulayıp arabadan dışarı çıktı.
“Siz haklıymışsınız anne, her söylediğiniz tek tek çıktı. Ben... ben eğer çok seversem neden olmasın diyordum ama... ama şimdi..”
Arkadan gelen Mukadder hanımı gördüğünde dili varmadı gerisini söylemeye. Daha şimdiden fazlalık oldum diyemedi. Zaten boğazına düğümlenen hıçkırık da konuşmasına müsaade etmiyordu artık.
Münevver hanım, ilk tanıştığı günden beri hep bir şekilde güçlü kalmış olan Ayşe’yi böylesine yıkan
