“Tamam madem istiyorsun gidelim eve.”
Ev deyince aklına dün olanlar geldiğinde zaten kızarmış yanakları tümden alev alan Gökçe dişlerini sıkarak cevap verdi.
“Ben ev falan istemiyorum Yusuf! Bebek işini halletmemiz lazım onu diyorum.”
Aklı karısı ile yaşayacağı anlarda kalan Yusuf beklemediği cevap karşısında anlamsızca baktı.
"Hangi bebek! Ne bebeği? Nesini halledeceğiz bebeğin biz?"
Gökçe kafasına bir tane patlatsa yaşadığı kısa devre çözülür mü diye düşünürken adamın boş suratı önce şaşkın sonra dehşete düşmüş bir hal adı. Belli ki bir karış havada uçuşan aklı nihayet başına geri dönmüştü.
Parmağını karnına doğru uzatan adam kısık sesi ile konuştu.
“Hemen olur mu?”
Gökçe adamın havada süzüllen parmağını anında yakalayıp etrafı kolaçan etti. Neyse ki kimse onlarla ilgilenmiyordu
