Arabayla eve doğru sessiz yolculuğumuz yaklaşık yarım saat kadar sürmüştü. Henüz güneş yeni doğduğu için sokaklar boştu, her yer ıssızdı ve bu ıssızlık hoşuma gidiyordu. Camdan dışarı uzun uzun izledim, onun dışında pek bir şey yapmadım. Yol boyu sustuk, Ceylin de garip bir şekilde sessizliğime eşlik etti.
Eve gidene dek düşündüğüm tek şey, duyduğumuz silah sesiydi. Kaçtığımız ortam bu duruma o kadar elverişliydi ki düşünmeden edemiyordum. Belki havaya öylesine atılan bir el ateş bile olabilirdi ama beni yol boyu huzursuz etmeye yetti. Yine de bunun için bir şey yapmadım, ağzımı bile açmadım.
Sessizliğim hüküm sürdü ve sürmeye de devam edecekti.
Binanın önüne geldiğimizde arabalar ard arda durdu ve Ceylin derin bir nefes alıp bıraktıktan sonra sessizce arabadan indi. Kapının önüne doğr
